‘Natuurlijk mag je mijn oude tasje hebben’, zegt oma tegen Balotje. Het tasje lag op zolder tussen allerlei afgedankte spullen. ‘Wees er maar zuinig op’, krijgt Balotje nog als goede raad.
Vanaf dat ogenblik zijn ze onafscheidelijk, Balotje en het blauwe tasje. Maar op een dag is ze het kwijt, het tasje is spoorloos. En als oma vraagt aan Balotje waarom ze zo boos kijkt, geeft die als antwoord dat ze iets kwijt is. Ze durft niet te zeggen dat het tasje zoek is, bang dat oma boos zal worden. Die wil niets liever dan helpen het ‘iets’ terug te vinden, maar dat is wel moeilijk als je niet weet wat je moet zoeken. Oma probeert er vragenderwijs achter te komen: is het groot of klein, kun je het ruiken, welke kleur heeft het, maar ze komt niet verder dan iets blauws dat je niet kunt ruiken, kleiner dan Balotje maar groter dan een steen.
Oma geeft het op, want als je te hard gaat zoeken, vind je het juist niet. Ze gaan zich dan maar troosten in het café van oom Ben. En laat hij nou een dag eerder een blauw tasje hebben gezien op het voetbalveld. Nu herinnert Balotje zich weer hoe het gegaan is. Gelukkig, het tasje dat ze toen aan een boomtak had gehangen, hangt er nog en het mooie steentje dat ze had gevonden zit er nog in. Dat is nu voor oma, met de waarschuwing dat ze er zuinig op moet zijn.
Een simpel gegeven, een dierbaar voorwerp verliezen en het weer terugvinden, is voor Balotje een ingrijpende gebeurtenis. Zowel in de tekst als in de robuuste illustraties laat Yvonne Jagtenberg al het overbodige achterwege: enkele voorwerpen suggereren de rommelzolder, een stel doelpalen het voetbalveld, een biljart het café. Balotjes kleine figuurtje dun omlijnd tegenover de stevige omlijning van oma.
Een veilig kleuteravontuur – oma is immers steeds aanwezig – dat uitnodigt om ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ te gaan spelen

Titel: Balotje en het tasje van oma
Tekst en illustraties: Yvonne Jagtenberg
Uitgeverij Querido € 13,50
Prentenboek / vanaf 4 jaar

Juryrapport: Leespluim van de maand januari 2010
Hoe een gruizige, grommige, brommige en eenzelvige beer eindelijk het geluk vindt. En hoe dat te danken is aan een konijntje. Zo zou je het verhaal kunnen samenvatten. Maar hoe heeft die verandering kunnen plaatsvinden? Het begon op een ochtend toen Gruf de beer door het bos liep en daar een konijntje hulpeloos ondersteboven aan een boomtak zag hangen. Grufs eerste reactie is een grom en hij loopt door. Als het konijntje blijft smeken om alstublieft te helpen bedenkt de beer zich en haalt het diertje van de tak. Als beloning krijgt Gruf de ‘gevallen ster’ die het konijntje uit de boom wilde halen. Gruf vindt die ster wel erg op een boomblad lijken, maar hij neemt hem toch mee naar huis, legt hem op de schoorsteen en merkt dan hoe muf en stoffig zijn hol is. En als hij kort daarna een tweede ster krijgt geeft hij zijn hele hol een stevige schoonmaakbeurt. Een schoon maar kaal en leeg hol en zo voelt hij zich ook een beetje: leeg en droevig. Als dan op de deur wordt geklopt en het konijntje daar staat met een kruiwagen vol gevallen sterren schiet de beer zo hevig uit zijn slof dat het konijntje het op een onbedaarlijk huilen zet. Dan beseft Gruf wat hij met zijn grommige gedrag heeft aangericht. Hij probeert van alles om het huilen te doen bedaren. En zowaar, het lukt, en even later lacht het konijntje en Gruf lacht mee. Samen hebben ze dolle pret met de sterren tot het bedtijd is voor het konijntje en het met een nachtzoen afscheid neemt. Gruf kruipt tussen de warme gouden sterren en is echt gelukkig.